[EXO] ช่างกลตัวร้ายกับนายคู่อริ [ChanBaek, KrisHan, KaiHun]#2
Chapter 2
ปาร์คชานยอลกำลังหงุดหงิด !!!
ซู๊ดดดดดดดดดด *เสียงดูดโอเลี้ยงจากแก้ว*
ขอย้ำอีกทีนะ ว่าปาร์คชานยอลกำลังหงุดหงิด !!!
เอือกกกกก *เสียงกลืนน้ำ*
โธ่เว๊ย ก็กูบอกอยู่นี่ไงว่ากูกำลังหงุดหงิด !!!
อา ~ *เสียงสดชื่นหลังการดื่มน้ำ*
โครม !! *เสียงส้นตีนกระแทกบนโต๊ะ*
"เฮ้ย ... เป็นเหี้ยไรมากป่ะมึงอ่ะ ?" ลู่หานในชุดนักศึกษาไม่ค่อยจะถูกระเบียบเท่าไหร่จำใจวางแก้วน้ำที่ดูดหมดไปแล้วเมื่อกี้ก่อนจะหันมามองเพื่อนรักด้วยสายตาเหวี่ยงๆ เพราะตั้งแต่ไอ้หูกางปากดีแต่ขี้ป๊อด(?)คนนี้ไปเสียเซ้ลฟ์กลางป้ายรถเมล์ให้กับไอ้หน้าตุ๊ดแห่งสถาบันคู่อริเมื่อหลายวันก่อน (เอิ่ม ลู่คะ รบกวนเช็คหน้าตัวเองด้วย) ท่าทางแม่งก็เหมือนคนโดนของตลอดเวลา
เอาจริงๆ ลู่หานมองว่าแม่งโคตรไร้สาระเลยว่ะ -*-
วันนั้นเหตุการณ์ที่เขากับจงอินเห็นคืออะไร ? ปาร์คชานยอลตั้งใจเดินไปทำความรู้จักกับไอ้หมอนั่น แต่หน้ากวนตีนๆของมัน ? กับของที่อยู่ในมือ ซึ่งก็คือ ไม้บรรทัดฟุตเหล็กที่มันพกมาใช้เขียนแบบ ...
คือกูถามจริงๆเหอะนะไอ้งั่ง จะเดินไปถามชื่อเขา แต่เสือกพกหน้าตากับอาวุธติดมือไป ? ไอ้เตี้ยนั่นแม่งไม่หาอะไรตีกบาลมึงตายห่าตรงนั้นก็บุญแค่ไหนละ -*-
แล้วพอแม่งถูกทิ้งยืนเหวออยู่ที่ป้าย ขณะที่เขากับจงอินได้ขึ้นรถคันเดียวกับเป้าหมายของมัน ... ไอ้เพื่อนเชี่ยมันก็มาเหวี่ยงลมเหวี่ยงแล้ง ทำให้เขากับจงอินจะประสาทแดกอยู่แบบนี้นี่ล่ะ =_____=
"กูอุตส่าห์เดินไปถามชื่อดีๆ แม่งก็กวนส้นตีนกูอีก ไอ้เตี้ยเอ๊ย อย่าให้กูเจอหน้ามึงอีกนะสัส คราวนี้กูจะกระทืบแม่งให้เตี้ยกว่าเก่าเลย !!!"
ลู่หานยักไหล่ตอบรับประโยคดังกล่าว ... ถ้านั่นเรียกว่าเดินไปถามชื่อดีๆ ? โลกนี้จะมีตำรวจไว้ประดับโรงพักหรือไง ?
"มึงก็เกินไป เดินดุ่มๆไปถามเสียงแบบนั้น เป็นกู กูก็คิดว่ามึงกะหาเรื่อง ใครเค้าจะอยู่ตอบคำถามมึงล่ะ"
คราวนี้เป็นคิมจงอินที่แสดงความคิดเห็น หากแต่ไอ้คนหาเรื่องแม่งก็ยังไม่หยุดความกากของมัน -*-
"พวกมึงเข้าข้างมันหรอ ? ไอสัส เพื่อนกูป่ะเนี่ย มาช่วยกันคิดเลย ว่ากูจะเข้าไปกระทืบแม่งยังไงดี ตอนแรกกูก็ว่าจะถามเฉยๆว่าแม่งชื่อไร เรียนสาขาไหน อย่างน้อยก็โรงเรียนข้างเคียง เวลาจะยกพวกตีกันอีก กูจะได้มีสายในโรงเรียนนั้นบ้าง แต่แม่งกวนส้นตีนแบบนี้ สงสัยมึงจะอยู่ร่วมโลกกับกูไม่ได้ละ ไอ้เตี้ยหน้าตุ๊ด !!!"
เหตุผลในการเข้าหาไอ้หมอนั่นของปาร์คชานยอล ฟังดูเหมือนจะดี ... ลู่หานคิดอย่างปลงๆ
คือถ้าไม่ได้รู้จักกับไอ้หูกางนี่มาก่อน เขาคงจะหลงคารมของมัน แล้วก็ตั้งป้อมแอนตี้ 'ไอ้เตี้ยหน้าตุ๊ด' ที่ว่านั่นไปแล้วอ่ะนะ แต่พอดีว่าคบกับปาร์คชานยอลมาหลายปีไง เลยพอจะรู้ว่า จริงๆแล้วแม่งก็แถสีข้างถลอกไปเรื่อย
ก็แหม คนมันเสียหน้าจากการโดนเมิน ...
นี่ดีนะ ไอ้เด็กโรงเรียนฝั่งโน้นมันเป็นผู้ชาย ไม่งั้นลู่หานจะคิดไปแน่ๆล่ะ ว่าไอ้ชานยอลมันแอบรักคนที่ฉีกหน้ามันแน่ๆ ถึงได้ตามแค้นไม่เลิกขนาดนี้ ?
เอ๊ ... แต่สมัยนี้โลกมันก็พัฒนาแล้วนี่หว่า
หรือว่า ?
"เฮ้ย ชานยอล ที่มึงโมโหอยู่นี่ เพราะมึงแอบปิ๊งไอ้หมอนั่นรึเปล่าวะ ?" จงอินเอ่ยขึ้นลอยๆ ทำให้ลู่หานอยากจะหันไปแท็กมือใส่อย่างมาก เชร๊ดดดดดด สมเป็นเพื่อนร่วมแก๊งค์กัน มึงคิดเหมือนกูเด๊ะเลย กัมจง
"เหี้ยละๆ กูเป็นผู้ชาย กูแมนเต็มร้อย พวกมึงอย่าได้อุตริคิดไปเองเชียวว่ากูจะสนใจไอ้ห่านั่น !!! แม่งไม่เห็นจะมีดีอะไร หน้าหวานยังกะตุ๊ด ตัวเท่าลูกหมา ปากแดงเป็นผีลิปสติก ขาวเผือกยังกะแป้งต๊อก แถมตาแม่งก็กรีดอะไรดำๆ ยังกะเด็กติดยา เชี่ยเอ๊ย แม่งไม่เห็นมีไรน่าสนใจตรงไหนเลย"
พูดแล้วมันก็เหยียดปากเป็นเชิงดูถูกอีกรอบ ขณะที่เพื่อนมันทั้งสองเหลือบมองตากันด้วยความรู้สึกแปลกๆ
เดี๋ยวนะ ? นี่ขนาด ... ไม่เห็นมีไรน่าสนใจตรงไหน แล้วนะ ?
พวกกูยืนมองอยู่บนรถตั้งนานยังจำรายละเอียดไม่ได้เท่ามึงที่มองแป๊บเดียวเลย ปาร์คชานยอล
"พวกมึงอ่ะ มาช่วยกูคิดเลย ว่ากูจะบุกไปลากตัวแม่งมากระทืบยังไงดี ? เย็นนี้เลิกเรียน มึงว่าไปดักฉุดแม่งดีมะ ?"
ชานยอลเปลี่ยนหัวข้อพลางขอความคิดเห็นเพื่อนทั้งสองตรงหน้า ซึ่งลู่หานก็แสดงจุดยืนชัดเจนมากว่า เรื่องแม่งไร้สาระไป ลู่จะไม่ยุ่ง ! ส่วนจงอินก็ทำหน้าแบบว่า … เมื่อกี้มึงว่าไงนะ?
"ฉุด ?" จงอินทวนคำ สีหน้าเงิบมาก จากประสบการณ์ตรง เขาไม่อยากจะโม้ใส่มันเลยว่า กูว่าวิธีนี้ไม่เวิร์คหรอก มึงอย่าเลย =_____=
"เออสิ ก็แม่งกวนตีนกูอ่ะ เดินเข้าไปหาเหมือนคราวก่อน แม่งก็คงกวนตีนอีก ฉุดแม่งไปเลยดีกว่า ลากไปหลัง'ถาบัน แล้วเอาแม่งเลยมะ ?"
โอย คำพูดของไอ้เพื่อนตัวแสบชวนให้รู้สึกว่างานนี้จะต้องมีการนองเลือดกันอย่างแน่แท้ หากแต่ภาพในมโนของคิมจงอินกับลู่หานกลับไม่ได้มีฉากความรุนแรงของนักเลงอันตรายปาร์คชานยอลลากผู้ชายหน้าหวานคนนั้นมากระทืบเนี่ยดิ ...
ร่างบอบบางที่ถลาไปตามแรงอารมณ์ของคนใจร้อนที่หมายจะกระทำอย่างป่าเถื่อน ดวงตาคู่สวยกับหยาดน้ำใสที่เอ่อคลอเต็มสองหน่วยตา ริมฝีปากบางเผยออ้าวิงวอนขอความเห็นใจ ขณะที่ร่างสูงซึ่งหมายจะกระทำรุนแรงกลับหยุดชะงัก ใจของเขาเต้นแรงผิดจังหวะเมื่อเห็นอีกฝ่ายเจ็บปวด ...
ไม่นะ จะคิดซะอีโรติกโรแมนซ์ขนาดนั้นก็ไม่ใช่อ่ะ คือลักษณะของไอ้หน้าหวานนั่นไม่ใช่แบบที่จะฉุดไปแล้วดราม่าเป็นนางเอกทะเลทรายอะไรได้ ส่วนไอ้เพื่อนตัวดีของพวกเขานี่ก็ไม่ใช่แบบพระเอกตบจูบซะด้วย … คือบทมันจะเถื่อนนี่ก็เล่นถึงตาย แต่บทจะโง่นี่ก็โง่บัดซบเลยนะขอบอก
ถ้าให้มโนล่วงหน้า ลู่หานขอพนันว่างานนี้มีพลิกล็อค !
"มึงว่าจะดีเหรอวะ ?" เพื่อนสนิทผิวแทน ผู้มีความเป็นเลิศในการมโนพ่วงด้วยประสบการณ์ด้านการถูกฉุดมาอย่างโชกโชนถามอย่างหวาดเสียว คือเขาคิดภาพไม่ออกว่า ไอ้หน้าหวานที่ชานยอลพูดถึงเนี่ย มันจะยอมโดนกระทืบง่ายๆหรอ ? คือดูท่าทางแล้วก็เซี้ยวไม่เบา หรือถ้ามันพลาดโดนกระทืบไปจริงๆ มันจะมีสภาพยังไงวะ ?
"คอยดูเถอะ เย็นนี้มึงไม่รอดแน่ ไอ้เตี้ยหน้าตุ๊ด !!!"
ปาร์คชานยอลประกาศกร้าวต่อหน้าจานชามช้อนและแก้วน้ำ 3 ชุดที่วางอยู่บนโต๊ะอาหาร โดยมีจงอินกับลู่หานเป็นพยาน (?) งานนี้ทั้งสองก็ได้แต่หวังว่า ผู้ชายตัวเล็กท่าทางแสบไม่เบาคนนั้นจะทำบุญมาดี ไม่ต้องตกอยู่ในวิบากกรรมปัญญาอ่อนของไอ้หูกางนี่อ่ะนะ
อาเมน =______=
.
.
.
พยอนแบคฮยอนเอื้อมมือถอดปลั๊กเตาอบแล้วหมุนตัวกลับมารวบรวมอุปกรณ์ทั้งหมดลำเลียงไปยังอ่างล้างจาน นับตั้งแต่ได้แกล้งไอ้หน้าเหียกนั่นที่ป้ายรถ ชีวิตของเขาก็ปกติสุขซะจนรู้สึกแปลกๆ ...
มันแปลกมากที่ฝ่ายนั้นไม่มีท่าทีจะโกรธเคืองหรือคิดล้างแค้นอะไร ทั้งๆที่ลูบคมกันขนาดนี้ ? ฉีกหน้ากลางป้ายรถเมล์ แถมต่อหน้าเพื่อนมันด้วยขนาดนี้ ? แต่ไอ้ชานยอลนั่นก็ไม่ปรากฏตัวให้เห็นอีก ...
เอ๊ะ ? ไอ้เหียกนั่นแม่งหนีไปบวชล้างอายแล้ว หรือว่ากำลังซ่องสุมพลังทำลายล้างอยู่กันแน่นะ ?
คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ เพราะขนาดลงทุนไปล่อตีนขนาดนี้ หมอนั่นก็ยังไม่คิดจะตามกลับมาหาเรื่องคืน ...
ท่าทางแบคฮยอนจะต้องตัดใจเรื่องหมอนั่นซะแล้วล่ะมั้ง *ถอนหายใจ*
เมื่อเก็บข้าวของเรียบร้อย เด็กหนุ่มร่างเล็กหน้าหวานก็สะพายกระเป๋าเดินดุ่มๆออกจากตึกคหกรรม ในใจนึกถึงแผนสำรองเอบีซีดียันแซท ที่ตัวเองคิดไว้ตลอดเวลาในการทำใจกล้าหน้าด้าน ข้ามถนนไปฝั่งโน้น ...
ฝั่งที่ตั้งของสถาบันคู่อริ ... ฝั่งที่ผู้ชายที่ชื่อชานยอลคนนั้นอยู่ ...
แบคฮยอนพยายามสลัดหัวลบภาพครั้งแรกที่เขาได้พบหมอนั่นออกจากความคิด หากแต่ไม่เคยทำได้เอาซะเลย เวลาที่เห็นหมอนั่น หรือเห็นแค่ประตูรั้วโรงเรียนของมัน เขาก็ต้องคิดถึงเรื่องปัญญาอ่อนที่ทำให้เขารู้สึกแปลกๆกับมันอยู่แบบนี้
แต่เขา … เขาก็ … ก็ไม่ได้ชอบมันหรอกนะ *เสียงแข็ง*
เขาก็แค่ ... รู้สึกว่า มันไม่ได้ชั่วเหมือนที่พฤติกรรมมันแสดงออกมาหรอก *หลบตา*
แค่นั้นจริงๆสาบาน *ชูสองนิ้ว*
"เฮ้ย เป็นไรไป วันนี้ดูมึงไม่ร่าเริงเอาซะเลย"
คริสที่ขับรถผ่านมาจอดแนบฟุตบาทแล้วเปิดกระจกถามอย่างเป็นห่วง เขาสังเกตมาตลอดล่ะ สองสามวันมานี้ เพื่อนรักของเขาดูซึมๆ เหงาๆ แม้ว่าจะเรียนได้ปกติ เกรียนได้ไม่มีสะดุด หากแต่ก็ยังรู้สึกอยู่ดีว่า แบคฮยอนไม่ร่าเริงเหมือนอย่างเคย
"เปล่า แค่เหนื่อยๆ มึงอ่ะ กำลังจะกลับบ้านหรอ ?" น้ำเสียงคนถูกถามร่าเริงขึ้นสิบจุด หากแต่คริสก็ยังเดาได้อยู่ดีว่าเพื่อนปากแข็งคนนี้กำลังเซ็งเรื่องอะไรซักอย่างอยู่
ซึ่งก็เดาไม่ยาก แบคฮยอนกำลังเซ็งเป็ดกับเรื่องบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับ 'ไอ้หูกางปากหมาหน้าเหียก' คนนั้น
"วันนี้เซฮุนชวนไปตลาดดอกไม้ กูกำลังจะวนไปรับมันที่ประตูใหญ่ มึงจะไปด้วยกันป่าว?"
แบคฮยอนส่ายหน้าทันที การไปไหนมาไหนกับโอเซฮุน คือสิ่งสุดท้ายที่เขาอยากจะทำว่ะ ... แบบไม่ได้รังเกียจเพื่อนนะ แต่เพราะโอเซฮุนมักจะมีญาณพิเศษบางอย่างที่สามารถล่อตีนให้มาปะทะคนทั้งแก๊งค์ได้
ถ้าตอนนี้จะต้องโดนตีนใครซักคน
พยอนแบคฮยอนขอให้เป็นตีนของไอ้หน้าเหียกนั่นได้ป่ะล่ะ
"ไม่ล่ะขอบใจ กูว่าจะกลับไปช่วยป๊าเก็บร้าน วันนี้หม่าม๊าไปดูคอนเสิร์ตน่ะ" ร่างบางกล่าวปฏิเสธอย่างสุภาพเหมือนทุกวัน ซึ่งคริสเองก็เข้าใจ เขาเองก็ไม่ได้อยากไปไหนกับเซฮุนหรอก แต่เพราะเขามีรถขับ และไอ้หน้าสวยนั่นก็รักสบาย ในยามที่มันไม่มีใครคอยตามใจ ... มันก็เลยเอาเรื่องบางอย่างมาต่อรอง ทำให้เขาต้องเป็นคนขับรถประจำตัวให้มันนี่ล่ะ *กัดฟันกรอด*
"งั้นให้กูขับรถไปส่งมึงที่ฝั่งโน้นมั้ยล่ะ รู้ทันหรอก ว่าไม่ยอมไปด้วยกัน เพราะมึงอยากไปไหน ... รู้สึกว่าหลายวันแล้วนะ ที่มึงไม่ได้ข้ามไปเกรียนไอ้หมอนั่นอ่ะ" น้ำเสียงเย้าแหย่ของคริสทำให้แบคฮยอนหันขวับ ใบหน้าที่มีสีระเรื่อขึ้นจางๆที่ข้างแก้ม บอกให้รู้ว่า คริสเดาไม่ผิด
"บ้า ! กูชอบไปร้านข้าวเจ้านั้นเหอะ ไม่ได้ไปหาใคร ยกเว้นแต่บังเอิญเจอเอง" ท้ายประโยคน้ำเสียงเบาลงอย่างเห็นได้ชัด แต่คริสก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอก คบไอ้แบคมานานจนพอจะรู้ว่า ปากมันน่ะ แข็งยิ่งกว่าอนุสาวรีย์ผู้ก่อตั้งวิทยาลัยซะอีก
"โอเค งั้นมึงขึ้นรถ กูจะไปส่งที่ประตูใหญ่ อย่างน้อยมึงก็ไม่ต้องเดินล่อเสือล่อตะเข้แถวนี้ เพราะไอ้พวกที่คิดว่ามึงกับกูเป็นแฟนกันอยู่ก็มีเยอะ แต่พวกที่แม่งไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมก็ค่อน'ถาบัน เพราะงั้น มึงอย่าลีลา" คริสเอื้อมมือเปิดประตูรถเป็นเชิงบังคับกลายๆ ทำให้อีกฝ่ายไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ
แบคฮยอนอุตส่าห์ทำเป็นลืมๆไปแล้วนะ ว่าเขากับไอ้ห่าคริสนี่เป็นคู่จิ้นอันดับต้นๆของโรงเรียน เหตุเกิดเพราะการทำสนธิสัญญาเป็นเพื่อนซี้กันในวันแรกที่เจอกันแท้ๆเชียว -*-
.
.
.
"เฮ้ ! ขอบคุณมากนะ"
ปาร์คชานยอลที่นั่งหลบมุมอยู่ตรงพุ่มไม้ใกล้กับประตูเห็นเต็มสองตาว่าไอ้เตี้ยหน้าตุ๊ดมีผู้ชายหล่อขั้นเทพขับรถมาส่งที่หน้าประตูใหญ่ ...
แต่แล้วไง ? ไม่เห็นจะแคร์ *เหยียดปาก*
เฮอะ ไอ้เตี้ยนี่มันก็ขอบอกขอบใจผู้ชายใจดี สปอร์ต หล่อโคตรพ่อ (แล้วทำไมกูต้องชม?) นั่นธรรมดาอ่ะนะ แต่ทำไมมือของไอ้หมอนั่นจะต้องเอื้อมมือมาลูบหัวแม่งด้วยวะ กูไม่เข้าใจ ?
ว่าแต่ ... เวลามันยิ้มนี่ก็น่ารักดีเนอะ *แอบมอง*
"ช้อปให้สนุกนะพวกมึง กูไปละ" เสียงใสๆของไอ้เตี้ยนั่นเอ่ยลาเพื่อนของมัน แล้วมันก็เดินต๊อกๆผ่านหน้าเขาไป โดยไม่ได้เหลือบตามองดูแม้แต่น้อย ว่ามีผู้ชายหน้าหล่อๆไม่แพ้ไอ้คนขับรถไฮโซนั่นมานั่งรอมันอยู่ *ยืดอก*
ปาร์คชานยอลลุกขึ้นเดินตามร่างบางไปติดๆ ในจังหวะที่แบคฮยอนกำลังยืนรอสัญญาณไฟให้คนข้าม มือใหญ่ก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือบาง ใบหน้างามหันขวับมาทันที
แบคฮยอน : ห๊ะ ? O///////////O *ลืมเก็บอาการ*
"มึงอ่ะ ตามกูมานี่เลยมา !!!" ผู้ชายหน้าเหียกในสายตาของร่างเล็กพูดเสียงเหี้ยม ก่อนจะฉุดมือเขาแล้วกึ่งลากึ่งจูงให้ข้ามถนนไปทันทีที่สัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว เป้าหมายของมันคือที่ไหนไม่รู้หรอก แต่ที่ตอนนี้เขารู้ คือในใจเขาเต้นแรงมาก
นี่ถ้ากูรู้ว่ามึงจะมาดักฉุดกูหน้าโรงเรียนแบบนี้ ... กูออกมาอ่อยนานละ ไอ้หูกาง !!! เอ๊ยไม่ใช่ !!!
แบคฮยอนแอบฟินในใจ ขณะที่มองมือของไอ้เหียกที่จับมือเขาอยู่ จนเมื่อแน่ใจว่าไอ้สูงนี่มันมีเจตนาฉุดเขาไปจริงๆ มือเล็กก็แกล้งขืนตัวเองไว้แต่พองาม ทำให้อีกฝ่ายชักจะหัวเสีย บีบข้อมือเขาแน่นแล้วเร่งฝีเท้าให้ไวขึ้น
"ไม่ต้องมาทำขัดขืนเลยนะ มึงทำไรไว้ กูจะให้มึงรับผิดชอบ ไอสัส !"
หืม ? รับผิดชอบยังไงเหรอ ? ต้องเป็นเสียตัวมั้ย ? *เขิน*
"ปล่อยนะ มึงคิดว่ามึงเป็นใคร แล้วทำไมกูต้องรับผิดชอบ กูไม่ได้ทำไรผิดซะหน่อย" ริมฝีปากอิ่มสวยขยับตอบโต้อย่างไม่กลัวตาย ไม่ใช่ว่าจะอวดดีไรหรอก แต่เคยเห็นในละคร ถ้านางเอกต่อปากต่อคำไปเรื่อยๆ พระเอกจะอารมณ์เสียแล้วลากไปปล้ำน่ะ
เอ่อ ... แต่ที่พูดไปเมื่อกี้ ไม่ได้หมายถึงอยากโดนปล้ำนะ แค่เปรียบเทียบให้เห็นภาพว่า ด่าแม่งไป เดี๋ยวมันก็หันมาพูดด้วยเองต่างหาก ถึงจะแค่หาเรื่องก็เหอะ แต่อยู่ๆไม่รู้จักกัน จะให้เดินเข้ามาคุยกัน แบคฮยอนก็ทำไม่ได้อ่ะ
"หุบปากไปเลย ถ้ามึงเคลียร์กับกูไม่จบไม่ต้องไปไหนเลยนะ ไอ้เตี้ยหน้าตุ๊ด !"
แสรด ด่าตุ๊ดอีกละ นี่ไม่ติดว่ากูแมนนะ กูจะตุ๊ดใส่มึงให้หลอนเลยคอยดู ไอ้เหียก !!!
"ตุ๊ดพ่อมึงดิวะ เคลียร์เหี้ยไรนักหนา กูทำไรให้มึง ? ถ้าจะหาเรื่องตั้งแต่ร้านข้าวนี่มึงหยุดเลยนะ กูไม่ได้ด่ามึง" คือเอาจริงๆก็ด่ามันแหละ แต่เรื่องไรอ่ะ แบคฮยอนไม่มีวันให้มันรู้หรอก ฮะๆ
"เรื่องร้านข้าวนี่กูจบแล้วนะ แต่มึงแหละไม่จบ เรื่องที่ป้ายรถเมล์ มึงจะเอาไง ? กูคุยกับมึงดีๆ แล้วมึงกวนตีนกูทำไมวะสัส"
ว่าละ คนอย่างมันไม่มีทางปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ ขนาดแค่มองหน้า มันยังตามมาหาเรื่อง ... แสดงว่าไอ้ที่หายไป นี่คือมันไปวางแผนอยู่ใช่มะ ว่าจะหาเรื่องกันยังไง ?
"กูไม่ได้กวนตีน กูแค่ล้อมึงเล่น" แผน A พยอนแบคฮยอนขอทำเนียนแอ๊บแบ๊วใสซื่อ ซึ่งดูแล้วไม่น่าจะได้ผลเท่าไหร่ เพราะสีหน้าของไอ้เหียกดูจะมีโมหะเพิ่มขึ้นหลายจุด
"ล้อเล่น ? นี่กูเพื่อนเล่นมึงหรอ ? ไอ้เตี้ย หน้าตุ๊ดแล้วยังกวนส้นตีนอีกนะมึงเนี่ย อยากโดนนักใช่มั้ย ?" มันไม่พูดเปล่า กำปั้นข้างขวาของมันง้างขึ้นอีกต่างหาก ... นี่เขากำลังจะโดนมันชกเหรอวะ ???
"แล้วมึง ... โอ๊ย !"
คือเขาลืมอธิบายว่า ตั้งแต่มันเดินตาม ฉุดข้ามถนน แล้วก็ลากไปเรื่อยๆเนี่ย มันได้พาร่างแคระๆของเขามาถึงโกดังหลังสถาบัน M ของมันเป็นที่เรียบร้อย รอบข้างของเขามีแต่ความเงียบ มองไปทางไหนก็เห็นแต่ตู้คอนเทนเนอร์ ไม่มีใครอยู่แถวนี้ซักคน มีแต่เขาและมัน ... เท่านั้น
เสียงโอ๊ยที่ดังขึ้น คือเสียงที่ไอ้ชานยอลหูกางลดหมัดที่ง้างเมื่อครู่ก่อนจะผลักเขาไปชนกับตู้คอนเทนเนอร์ที่อยู่ด้านหลัง จากนั้นมันก็ก้าวเข้ามายืนซะชิด ละ แล้ว ... แล้วมัน ...
ไอ้หน้าเหียกนั่นเอาแขนทั้งสองกางคร่อมร่างของเขาไว้กับตู้เหล็กนั่น !!!
โอย ! ถ้าจะหาเรื่องกันด้วยท่านี้ รบกวนเอาหมัดที่งัดมาโชว์ อัดเข้ามาเลยเหอะ
"มึง ... ปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะ ... ไอ้เชี่ย ไม่ตลกนะ"
น้ำเสียงของแบคฮยอนชักจะวิตก เพราะไอ้หูกางมันไม่ได้พูดอะไรต่อ เอาแต่จ้องหน้า แล้วก็มองมาด้วยแววตาแบบ
อ๊ากกกกก ถึงกูจะอ่อยมึง แต่กูก็ไม่คิดเรื่องแบบนั้นนะว๊อย ! (หืม เรื่องอะไร ?)
"กูมีคำถามอยากถามมึง เอาแบบเคลียร์ๆ ถ้ามึงตอบตรงๆ วันนี้เราก็เคลียร์กันจบ" อยู่ๆมันก็เอ่ยขึ้น ทั้งๆที่ใบหน้าของเราสองคนห่างกันไม่ถึงคืบนี่ล่ะ
-////////- เอิ่ม มีไรก็ถามมาดิวะ
"มึง ... ชื่ออะไร ?"
ห๊ะ ?
"ไม่ต้องมาทำมึน กูว่ามึงชื่ออะไร ? ไอสัส ตอบ !!!"
โหดสัสนะมึงอ่ะ -*-
"แบคฮยอน"
คนตอบรู้สึกได้ว่าตัวเองพูดเสียงเบามาก ซึ่งก็คงจะเบาจริงๆ เพราะไอ้โหดตรงหน้าแม่งกรอกตาไปมาแล้วตะคอกซ้ำ
"พูดดังๆ กูไม่ได้ยิน"
สัส หูตึงรึไง ?
"พยอนแบคฮยอน"
คราวนี้ร่างของเขาก็ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ไอ้โหดหูกางถอยหลังไปยืนมองกันนิ่งๆ แล้วรอยยิ้มมันก็ปรากฏบนใบหน้า
"เออ กูได้รู้จักชื่อมึงซักที ขอบใจนะ มึงกลับไปได้ละ กูต้องการแค่นี้ล่ะ"
ห๊ะ ?
นี่คือ ... ดักฉุดกู ? ลากมาตั้งไกล ? หาเรื่องให้กูขี้หดตดหายขนาดนี้
มึงแค่อยากรู้ว่ากูชื่ออะไรเนี่ยนะ ?
โหยยยยย ไอ้แสรดดดดดดดด พ่อมึงตายมากอ่ะ !!!
"อ้าว แล้วมึงไม่ได้จะกระทืบกูหรอ ?" คือกูอุตส่าห์เตรียมใจมา ...
คราวนี้ไอ้เชี่ยหน้าโหดหัวเราะเริงร่า ประหนึ่งว่าเมื่อกี้เราไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรต่อกันทั้งสิ้น ...
"ตอนแรกก็ว่าจะเล่นมึงซักหน่อย แต่กูมาคิดๆดู ถ้ามึงเป็นตุ๊ด มึงก็เหมือนผู้หญิงอ่ะ กูไม่ทำร้ายเพศแม่อยู่ละ ... เออ กูชื่อ ปาร์คชานยอลนะ เผื่อมึงจะยังไม่รู้"
O_______O
ปาร์คชานยอล ...
ไอ้สัส หูกาง ปากหมา หน้าเหียก ...
ด่ากูหน้าตุ๊ด กูยังให้อภัย บอกกูเตี้ย กูก็ไม่โกรธ
นี่มึงคิดว่ากูเป็นตุ๊ด เลยไม่มีเรื่องกับกู เพราะกูคนละเพศกับมึง ?
มึงจะหยามกูมากไปแล้วนะ ...
ฮึ้ย !!!!
"อย่าอยู่เลยมึง !!!!"
โครมมมมมมมมมม !!!!!
TBC ~~~
ปาร์คชานยอลกำลังหงุดหงิด !!!
ซู๊ดดดดดดดดดด *เสียงดูดโอเลี้ยงจากแก้ว*
ขอย้ำอีกทีนะ ว่าปาร์คชานยอลกำลังหงุดหงิด !!!
เอือกกกกก *เสียงกลืนน้ำ*
โธ่เว๊ย ก็กูบอกอยู่นี่ไงว่ากูกำลังหงุดหงิด !!!
อา ~ *เสียงสดชื่นหลังการดื่มน้ำ*
โครม !! *เสียงส้นตีนกระแทกบนโต๊ะ*
"เฮ้ย ... เป็นเหี้ยไรมากป่ะมึงอ่ะ ?" ลู่หานในชุดนักศึกษาไม่ค่อยจะถูกระเบียบเท่าไหร่จำใจวางแก้วน้ำที่ดูดหมดไปแล้วเมื่อกี้ก่อนจะหันมามองเพื่อนรักด้วยสายตาเหวี่ยงๆ เพราะตั้งแต่ไอ้หูกางปากดีแต่ขี้ป๊อด(?)คนนี้ไปเสียเซ้ลฟ์กลางป้ายรถเมล์ให้กับไอ้หน้าตุ๊ดแห่งสถาบันคู่อริเมื่อหลายวันก่อน (เอิ่ม ลู่คะ รบกวนเช็คหน้าตัวเองด้วย) ท่าทางแม่งก็เหมือนคนโดนของตลอดเวลา
เอาจริงๆ ลู่หานมองว่าแม่งโคตรไร้สาระเลยว่ะ -*-
วันนั้นเหตุการณ์ที่เขากับจงอินเห็นคืออะไร ? ปาร์คชานยอลตั้งใจเดินไปทำความรู้จักกับไอ้หมอนั่น แต่หน้ากวนตีนๆของมัน ? กับของที่อยู่ในมือ ซึ่งก็คือ ไม้บรรทัดฟุตเหล็กที่มันพกมาใช้เขียนแบบ ...
คือกูถามจริงๆเหอะนะไอ้งั่ง จะเดินไปถามชื่อเขา แต่เสือกพกหน้าตากับอาวุธติดมือไป ? ไอ้เตี้ยนั่นแม่งไม่หาอะไรตีกบาลมึงตายห่าตรงนั้นก็บุญแค่ไหนละ -*-
แล้วพอแม่งถูกทิ้งยืนเหวออยู่ที่ป้าย ขณะที่เขากับจงอินได้ขึ้นรถคันเดียวกับเป้าหมายของมัน ... ไอ้เพื่อนเชี่ยมันก็มาเหวี่ยงลมเหวี่ยงแล้ง ทำให้เขากับจงอินจะประสาทแดกอยู่แบบนี้นี่ล่ะ =_____=
"กูอุตส่าห์เดินไปถามชื่อดีๆ แม่งก็กวนส้นตีนกูอีก ไอ้เตี้ยเอ๊ย อย่าให้กูเจอหน้ามึงอีกนะสัส คราวนี้กูจะกระทืบแม่งให้เตี้ยกว่าเก่าเลย !!!"
ลู่หานยักไหล่ตอบรับประโยคดังกล่าว ... ถ้านั่นเรียกว่าเดินไปถามชื่อดีๆ ? โลกนี้จะมีตำรวจไว้ประดับโรงพักหรือไง ?
"มึงก็เกินไป เดินดุ่มๆไปถามเสียงแบบนั้น เป็นกู กูก็คิดว่ามึงกะหาเรื่อง ใครเค้าจะอยู่ตอบคำถามมึงล่ะ"
คราวนี้เป็นคิมจงอินที่แสดงความคิดเห็น หากแต่ไอ้คนหาเรื่องแม่งก็ยังไม่หยุดความกากของมัน -*-
"พวกมึงเข้าข้างมันหรอ ? ไอสัส เพื่อนกูป่ะเนี่ย มาช่วยกันคิดเลย ว่ากูจะเข้าไปกระทืบแม่งยังไงดี ตอนแรกกูก็ว่าจะถามเฉยๆว่าแม่งชื่อไร เรียนสาขาไหน อย่างน้อยก็โรงเรียนข้างเคียง เวลาจะยกพวกตีกันอีก กูจะได้มีสายในโรงเรียนนั้นบ้าง แต่แม่งกวนส้นตีนแบบนี้ สงสัยมึงจะอยู่ร่วมโลกกับกูไม่ได้ละ ไอ้เตี้ยหน้าตุ๊ด !!!"
เหตุผลในการเข้าหาไอ้หมอนั่นของปาร์คชานยอล ฟังดูเหมือนจะดี ... ลู่หานคิดอย่างปลงๆ
คือถ้าไม่ได้รู้จักกับไอ้หูกางนี่มาก่อน เขาคงจะหลงคารมของมัน แล้วก็ตั้งป้อมแอนตี้ 'ไอ้เตี้ยหน้าตุ๊ด' ที่ว่านั่นไปแล้วอ่ะนะ แต่พอดีว่าคบกับปาร์คชานยอลมาหลายปีไง เลยพอจะรู้ว่า จริงๆแล้วแม่งก็แถสีข้างถลอกไปเรื่อย
ก็แหม คนมันเสียหน้าจากการโดนเมิน ...
นี่ดีนะ ไอ้เด็กโรงเรียนฝั่งโน้นมันเป็นผู้ชาย ไม่งั้นลู่หานจะคิดไปแน่ๆล่ะ ว่าไอ้ชานยอลมันแอบรักคนที่ฉีกหน้ามันแน่ๆ ถึงได้ตามแค้นไม่เลิกขนาดนี้ ?
เอ๊ ... แต่สมัยนี้โลกมันก็พัฒนาแล้วนี่หว่า
หรือว่า ?
"เฮ้ย ชานยอล ที่มึงโมโหอยู่นี่ เพราะมึงแอบปิ๊งไอ้หมอนั่นรึเปล่าวะ ?" จงอินเอ่ยขึ้นลอยๆ ทำให้ลู่หานอยากจะหันไปแท็กมือใส่อย่างมาก เชร๊ดดดดดด สมเป็นเพื่อนร่วมแก๊งค์กัน มึงคิดเหมือนกูเด๊ะเลย กัมจง
"เหี้ยละๆ กูเป็นผู้ชาย กูแมนเต็มร้อย พวกมึงอย่าได้อุตริคิดไปเองเชียวว่ากูจะสนใจไอ้ห่านั่น !!! แม่งไม่เห็นจะมีดีอะไร หน้าหวานยังกะตุ๊ด ตัวเท่าลูกหมา ปากแดงเป็นผีลิปสติก ขาวเผือกยังกะแป้งต๊อก แถมตาแม่งก็กรีดอะไรดำๆ ยังกะเด็กติดยา เชี่ยเอ๊ย แม่งไม่เห็นมีไรน่าสนใจตรงไหนเลย"
พูดแล้วมันก็เหยียดปากเป็นเชิงดูถูกอีกรอบ ขณะที่เพื่อนมันทั้งสองเหลือบมองตากันด้วยความรู้สึกแปลกๆ
เดี๋ยวนะ ? นี่ขนาด ... ไม่เห็นมีไรน่าสนใจตรงไหน แล้วนะ ?
พวกกูยืนมองอยู่บนรถตั้งนานยังจำรายละเอียดไม่ได้เท่ามึงที่มองแป๊บเดียวเลย ปาร์คชานยอล
"พวกมึงอ่ะ มาช่วยกูคิดเลย ว่ากูจะบุกไปลากตัวแม่งมากระทืบยังไงดี ? เย็นนี้เลิกเรียน มึงว่าไปดักฉุดแม่งดีมะ ?"
ชานยอลเปลี่ยนหัวข้อพลางขอความคิดเห็นเพื่อนทั้งสองตรงหน้า ซึ่งลู่หานก็แสดงจุดยืนชัดเจนมากว่า เรื่องแม่งไร้สาระไป ลู่จะไม่ยุ่ง ! ส่วนจงอินก็ทำหน้าแบบว่า … เมื่อกี้มึงว่าไงนะ?
"ฉุด ?" จงอินทวนคำ สีหน้าเงิบมาก จากประสบการณ์ตรง เขาไม่อยากจะโม้ใส่มันเลยว่า กูว่าวิธีนี้ไม่เวิร์คหรอก มึงอย่าเลย =_____=
"เออสิ ก็แม่งกวนตีนกูอ่ะ เดินเข้าไปหาเหมือนคราวก่อน แม่งก็คงกวนตีนอีก ฉุดแม่งไปเลยดีกว่า ลากไปหลัง'ถาบัน แล้วเอาแม่งเลยมะ ?"
โอย คำพูดของไอ้เพื่อนตัวแสบชวนให้รู้สึกว่างานนี้จะต้องมีการนองเลือดกันอย่างแน่แท้ หากแต่ภาพในมโนของคิมจงอินกับลู่หานกลับไม่ได้มีฉากความรุนแรงของนักเลงอันตรายปาร์คชานยอลลากผู้ชายหน้าหวานคนนั้นมากระทืบเนี่ยดิ ...
ร่างบอบบางที่ถลาไปตามแรงอารมณ์ของคนใจร้อนที่หมายจะกระทำอย่างป่าเถื่อน ดวงตาคู่สวยกับหยาดน้ำใสที่เอ่อคลอเต็มสองหน่วยตา ริมฝีปากบางเผยออ้าวิงวอนขอความเห็นใจ ขณะที่ร่างสูงซึ่งหมายจะกระทำรุนแรงกลับหยุดชะงัก ใจของเขาเต้นแรงผิดจังหวะเมื่อเห็นอีกฝ่ายเจ็บปวด ...
ไม่นะ จะคิดซะอีโรติกโรแมนซ์ขนาดนั้นก็ไม่ใช่อ่ะ คือลักษณะของไอ้หน้าหวานนั่นไม่ใช่แบบที่จะฉุดไปแล้วดราม่าเป็นนางเอกทะเลทรายอะไรได้ ส่วนไอ้เพื่อนตัวดีของพวกเขานี่ก็ไม่ใช่แบบพระเอกตบจูบซะด้วย … คือบทมันจะเถื่อนนี่ก็เล่นถึงตาย แต่บทจะโง่นี่ก็โง่บัดซบเลยนะขอบอก
ถ้าให้มโนล่วงหน้า ลู่หานขอพนันว่างานนี้มีพลิกล็อค !
"มึงว่าจะดีเหรอวะ ?" เพื่อนสนิทผิวแทน ผู้มีความเป็นเลิศในการมโนพ่วงด้วยประสบการณ์ด้านการถูกฉุดมาอย่างโชกโชนถามอย่างหวาดเสียว คือเขาคิดภาพไม่ออกว่า ไอ้หน้าหวานที่ชานยอลพูดถึงเนี่ย มันจะยอมโดนกระทืบง่ายๆหรอ ? คือดูท่าทางแล้วก็เซี้ยวไม่เบา หรือถ้ามันพลาดโดนกระทืบไปจริงๆ มันจะมีสภาพยังไงวะ ?
"คอยดูเถอะ เย็นนี้มึงไม่รอดแน่ ไอ้เตี้ยหน้าตุ๊ด !!!"
ปาร์คชานยอลประกาศกร้าวต่อหน้าจานชามช้อนและแก้วน้ำ 3 ชุดที่วางอยู่บนโต๊ะอาหาร โดยมีจงอินกับลู่หานเป็นพยาน (?) งานนี้ทั้งสองก็ได้แต่หวังว่า ผู้ชายตัวเล็กท่าทางแสบไม่เบาคนนั้นจะทำบุญมาดี ไม่ต้องตกอยู่ในวิบากกรรมปัญญาอ่อนของไอ้หูกางนี่อ่ะนะ
อาเมน =______=
.
.
.
พยอนแบคฮยอนเอื้อมมือถอดปลั๊กเตาอบแล้วหมุนตัวกลับมารวบรวมอุปกรณ์ทั้งหมดลำเลียงไปยังอ่างล้างจาน นับตั้งแต่ได้แกล้งไอ้หน้าเหียกนั่นที่ป้ายรถ ชีวิตของเขาก็ปกติสุขซะจนรู้สึกแปลกๆ ...
มันแปลกมากที่ฝ่ายนั้นไม่มีท่าทีจะโกรธเคืองหรือคิดล้างแค้นอะไร ทั้งๆที่ลูบคมกันขนาดนี้ ? ฉีกหน้ากลางป้ายรถเมล์ แถมต่อหน้าเพื่อนมันด้วยขนาดนี้ ? แต่ไอ้ชานยอลนั่นก็ไม่ปรากฏตัวให้เห็นอีก ...
เอ๊ะ ? ไอ้เหียกนั่นแม่งหนีไปบวชล้างอายแล้ว หรือว่ากำลังซ่องสุมพลังทำลายล้างอยู่กันแน่นะ ?
คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ เพราะขนาดลงทุนไปล่อตีนขนาดนี้ หมอนั่นก็ยังไม่คิดจะตามกลับมาหาเรื่องคืน ...
ท่าทางแบคฮยอนจะต้องตัดใจเรื่องหมอนั่นซะแล้วล่ะมั้ง *ถอนหายใจ*
เมื่อเก็บข้าวของเรียบร้อย เด็กหนุ่มร่างเล็กหน้าหวานก็สะพายกระเป๋าเดินดุ่มๆออกจากตึกคหกรรม ในใจนึกถึงแผนสำรองเอบีซีดียันแซท ที่ตัวเองคิดไว้ตลอดเวลาในการทำใจกล้าหน้าด้าน ข้ามถนนไปฝั่งโน้น ...
ฝั่งที่ตั้งของสถาบันคู่อริ ... ฝั่งที่ผู้ชายที่ชื่อชานยอลคนนั้นอยู่ ...
แบคฮยอนพยายามสลัดหัวลบภาพครั้งแรกที่เขาได้พบหมอนั่นออกจากความคิด หากแต่ไม่เคยทำได้เอาซะเลย เวลาที่เห็นหมอนั่น หรือเห็นแค่ประตูรั้วโรงเรียนของมัน เขาก็ต้องคิดถึงเรื่องปัญญาอ่อนที่ทำให้เขารู้สึกแปลกๆกับมันอยู่แบบนี้
แต่เขา … เขาก็ … ก็ไม่ได้ชอบมันหรอกนะ *เสียงแข็ง*
เขาก็แค่ ... รู้สึกว่า มันไม่ได้ชั่วเหมือนที่พฤติกรรมมันแสดงออกมาหรอก *หลบตา*
แค่นั้นจริงๆสาบาน *ชูสองนิ้ว*
"เฮ้ย เป็นไรไป วันนี้ดูมึงไม่ร่าเริงเอาซะเลย"
คริสที่ขับรถผ่านมาจอดแนบฟุตบาทแล้วเปิดกระจกถามอย่างเป็นห่วง เขาสังเกตมาตลอดล่ะ สองสามวันมานี้ เพื่อนรักของเขาดูซึมๆ เหงาๆ แม้ว่าจะเรียนได้ปกติ เกรียนได้ไม่มีสะดุด หากแต่ก็ยังรู้สึกอยู่ดีว่า แบคฮยอนไม่ร่าเริงเหมือนอย่างเคย
"เปล่า แค่เหนื่อยๆ มึงอ่ะ กำลังจะกลับบ้านหรอ ?" น้ำเสียงคนถูกถามร่าเริงขึ้นสิบจุด หากแต่คริสก็ยังเดาได้อยู่ดีว่าเพื่อนปากแข็งคนนี้กำลังเซ็งเรื่องอะไรซักอย่างอยู่
ซึ่งก็เดาไม่ยาก แบคฮยอนกำลังเซ็งเป็ดกับเรื่องบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับ 'ไอ้หูกางปากหมาหน้าเหียก' คนนั้น
"วันนี้เซฮุนชวนไปตลาดดอกไม้ กูกำลังจะวนไปรับมันที่ประตูใหญ่ มึงจะไปด้วยกันป่าว?"
แบคฮยอนส่ายหน้าทันที การไปไหนมาไหนกับโอเซฮุน คือสิ่งสุดท้ายที่เขาอยากจะทำว่ะ ... แบบไม่ได้รังเกียจเพื่อนนะ แต่เพราะโอเซฮุนมักจะมีญาณพิเศษบางอย่างที่สามารถล่อตีนให้มาปะทะคนทั้งแก๊งค์ได้
ถ้าตอนนี้จะต้องโดนตีนใครซักคน
พยอนแบคฮยอนขอให้เป็นตีนของไอ้หน้าเหียกนั่นได้ป่ะล่ะ
"ไม่ล่ะขอบใจ กูว่าจะกลับไปช่วยป๊าเก็บร้าน วันนี้หม่าม๊าไปดูคอนเสิร์ตน่ะ" ร่างบางกล่าวปฏิเสธอย่างสุภาพเหมือนทุกวัน ซึ่งคริสเองก็เข้าใจ เขาเองก็ไม่ได้อยากไปไหนกับเซฮุนหรอก แต่เพราะเขามีรถขับ และไอ้หน้าสวยนั่นก็รักสบาย ในยามที่มันไม่มีใครคอยตามใจ ... มันก็เลยเอาเรื่องบางอย่างมาต่อรอง ทำให้เขาต้องเป็นคนขับรถประจำตัวให้มันนี่ล่ะ *กัดฟันกรอด*
"งั้นให้กูขับรถไปส่งมึงที่ฝั่งโน้นมั้ยล่ะ รู้ทันหรอก ว่าไม่ยอมไปด้วยกัน เพราะมึงอยากไปไหน ... รู้สึกว่าหลายวันแล้วนะ ที่มึงไม่ได้ข้ามไปเกรียนไอ้หมอนั่นอ่ะ" น้ำเสียงเย้าแหย่ของคริสทำให้แบคฮยอนหันขวับ ใบหน้าที่มีสีระเรื่อขึ้นจางๆที่ข้างแก้ม บอกให้รู้ว่า คริสเดาไม่ผิด
"บ้า ! กูชอบไปร้านข้าวเจ้านั้นเหอะ ไม่ได้ไปหาใคร ยกเว้นแต่บังเอิญเจอเอง" ท้ายประโยคน้ำเสียงเบาลงอย่างเห็นได้ชัด แต่คริสก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอก คบไอ้แบคมานานจนพอจะรู้ว่า ปากมันน่ะ แข็งยิ่งกว่าอนุสาวรีย์ผู้ก่อตั้งวิทยาลัยซะอีก
"โอเค งั้นมึงขึ้นรถ กูจะไปส่งที่ประตูใหญ่ อย่างน้อยมึงก็ไม่ต้องเดินล่อเสือล่อตะเข้แถวนี้ เพราะไอ้พวกที่คิดว่ามึงกับกูเป็นแฟนกันอยู่ก็มีเยอะ แต่พวกที่แม่งไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมก็ค่อน'ถาบัน เพราะงั้น มึงอย่าลีลา" คริสเอื้อมมือเปิดประตูรถเป็นเชิงบังคับกลายๆ ทำให้อีกฝ่ายไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ
แบคฮยอนอุตส่าห์ทำเป็นลืมๆไปแล้วนะ ว่าเขากับไอ้ห่าคริสนี่เป็นคู่จิ้นอันดับต้นๆของโรงเรียน เหตุเกิดเพราะการทำสนธิสัญญาเป็นเพื่อนซี้กันในวันแรกที่เจอกันแท้ๆเชียว -*-
.
.
.
"เฮ้ ! ขอบคุณมากนะ"
ปาร์คชานยอลที่นั่งหลบมุมอยู่ตรงพุ่มไม้ใกล้กับประตูเห็นเต็มสองตาว่าไอ้เตี้ยหน้าตุ๊ดมีผู้ชายหล่อขั้นเทพขับรถมาส่งที่หน้าประตูใหญ่ ...
แต่แล้วไง ? ไม่เห็นจะแคร์ *เหยียดปาก*
เฮอะ ไอ้เตี้ยนี่มันก็ขอบอกขอบใจผู้ชายใจดี สปอร์ต หล่อโคตรพ่อ (แล้วทำไมกูต้องชม?) นั่นธรรมดาอ่ะนะ แต่ทำไมมือของไอ้หมอนั่นจะต้องเอื้อมมือมาลูบหัวแม่งด้วยวะ กูไม่เข้าใจ ?
ว่าแต่ ... เวลามันยิ้มนี่ก็น่ารักดีเนอะ *แอบมอง*
"ช้อปให้สนุกนะพวกมึง กูไปละ" เสียงใสๆของไอ้เตี้ยนั่นเอ่ยลาเพื่อนของมัน แล้วมันก็เดินต๊อกๆผ่านหน้าเขาไป โดยไม่ได้เหลือบตามองดูแม้แต่น้อย ว่ามีผู้ชายหน้าหล่อๆไม่แพ้ไอ้คนขับรถไฮโซนั่นมานั่งรอมันอยู่ *ยืดอก*
ปาร์คชานยอลลุกขึ้นเดินตามร่างบางไปติดๆ ในจังหวะที่แบคฮยอนกำลังยืนรอสัญญาณไฟให้คนข้าม มือใหญ่ก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือบาง ใบหน้างามหันขวับมาทันที
แบคฮยอน : ห๊ะ ? O///////////O *ลืมเก็บอาการ*
"มึงอ่ะ ตามกูมานี่เลยมา !!!" ผู้ชายหน้าเหียกในสายตาของร่างเล็กพูดเสียงเหี้ยม ก่อนจะฉุดมือเขาแล้วกึ่งลากึ่งจูงให้ข้ามถนนไปทันทีที่สัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว เป้าหมายของมันคือที่ไหนไม่รู้หรอก แต่ที่ตอนนี้เขารู้ คือในใจเขาเต้นแรงมาก
นี่ถ้ากูรู้ว่ามึงจะมาดักฉุดกูหน้าโรงเรียนแบบนี้ ... กูออกมาอ่อยนานละ ไอ้หูกาง !!! เอ๊ยไม่ใช่ !!!
แบคฮยอนแอบฟินในใจ ขณะที่มองมือของไอ้เหียกที่จับมือเขาอยู่ จนเมื่อแน่ใจว่าไอ้สูงนี่มันมีเจตนาฉุดเขาไปจริงๆ มือเล็กก็แกล้งขืนตัวเองไว้แต่พองาม ทำให้อีกฝ่ายชักจะหัวเสีย บีบข้อมือเขาแน่นแล้วเร่งฝีเท้าให้ไวขึ้น
"ไม่ต้องมาทำขัดขืนเลยนะ มึงทำไรไว้ กูจะให้มึงรับผิดชอบ ไอสัส !"
หืม ? รับผิดชอบยังไงเหรอ ? ต้องเป็นเสียตัวมั้ย ? *เขิน*
"ปล่อยนะ มึงคิดว่ามึงเป็นใคร แล้วทำไมกูต้องรับผิดชอบ กูไม่ได้ทำไรผิดซะหน่อย" ริมฝีปากอิ่มสวยขยับตอบโต้อย่างไม่กลัวตาย ไม่ใช่ว่าจะอวดดีไรหรอก แต่เคยเห็นในละคร ถ้านางเอกต่อปากต่อคำไปเรื่อยๆ พระเอกจะอารมณ์เสียแล้วลากไปปล้ำน่ะ
เอ่อ ... แต่ที่พูดไปเมื่อกี้ ไม่ได้หมายถึงอยากโดนปล้ำนะ แค่เปรียบเทียบให้เห็นภาพว่า ด่าแม่งไป เดี๋ยวมันก็หันมาพูดด้วยเองต่างหาก ถึงจะแค่หาเรื่องก็เหอะ แต่อยู่ๆไม่รู้จักกัน จะให้เดินเข้ามาคุยกัน แบคฮยอนก็ทำไม่ได้อ่ะ
"หุบปากไปเลย ถ้ามึงเคลียร์กับกูไม่จบไม่ต้องไปไหนเลยนะ ไอ้เตี้ยหน้าตุ๊ด !"
แสรด ด่าตุ๊ดอีกละ นี่ไม่ติดว่ากูแมนนะ กูจะตุ๊ดใส่มึงให้หลอนเลยคอยดู ไอ้เหียก !!!
"ตุ๊ดพ่อมึงดิวะ เคลียร์เหี้ยไรนักหนา กูทำไรให้มึง ? ถ้าจะหาเรื่องตั้งแต่ร้านข้าวนี่มึงหยุดเลยนะ กูไม่ได้ด่ามึง" คือเอาจริงๆก็ด่ามันแหละ แต่เรื่องไรอ่ะ แบคฮยอนไม่มีวันให้มันรู้หรอก ฮะๆ
"เรื่องร้านข้าวนี่กูจบแล้วนะ แต่มึงแหละไม่จบ เรื่องที่ป้ายรถเมล์ มึงจะเอาไง ? กูคุยกับมึงดีๆ แล้วมึงกวนตีนกูทำไมวะสัส"
ว่าละ คนอย่างมันไม่มีทางปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ ขนาดแค่มองหน้า มันยังตามมาหาเรื่อง ... แสดงว่าไอ้ที่หายไป นี่คือมันไปวางแผนอยู่ใช่มะ ว่าจะหาเรื่องกันยังไง ?
"กูไม่ได้กวนตีน กูแค่ล้อมึงเล่น" แผน A พยอนแบคฮยอนขอทำเนียนแอ๊บแบ๊วใสซื่อ ซึ่งดูแล้วไม่น่าจะได้ผลเท่าไหร่ เพราะสีหน้าของไอ้เหียกดูจะมีโมหะเพิ่มขึ้นหลายจุด
"ล้อเล่น ? นี่กูเพื่อนเล่นมึงหรอ ? ไอ้เตี้ย หน้าตุ๊ดแล้วยังกวนส้นตีนอีกนะมึงเนี่ย อยากโดนนักใช่มั้ย ?" มันไม่พูดเปล่า กำปั้นข้างขวาของมันง้างขึ้นอีกต่างหาก ... นี่เขากำลังจะโดนมันชกเหรอวะ ???
"แล้วมึง ... โอ๊ย !"
คือเขาลืมอธิบายว่า ตั้งแต่มันเดินตาม ฉุดข้ามถนน แล้วก็ลากไปเรื่อยๆเนี่ย มันได้พาร่างแคระๆของเขามาถึงโกดังหลังสถาบัน M ของมันเป็นที่เรียบร้อย รอบข้างของเขามีแต่ความเงียบ มองไปทางไหนก็เห็นแต่ตู้คอนเทนเนอร์ ไม่มีใครอยู่แถวนี้ซักคน มีแต่เขาและมัน ... เท่านั้น
เสียงโอ๊ยที่ดังขึ้น คือเสียงที่ไอ้ชานยอลหูกางลดหมัดที่ง้างเมื่อครู่ก่อนจะผลักเขาไปชนกับตู้คอนเทนเนอร์ที่อยู่ด้านหลัง จากนั้นมันก็ก้าวเข้ามายืนซะชิด ละ แล้ว ... แล้วมัน ...
ไอ้หน้าเหียกนั่นเอาแขนทั้งสองกางคร่อมร่างของเขาไว้กับตู้เหล็กนั่น !!!
โอย ! ถ้าจะหาเรื่องกันด้วยท่านี้ รบกวนเอาหมัดที่งัดมาโชว์ อัดเข้ามาเลยเหอะ
"มึง ... ปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะ ... ไอ้เชี่ย ไม่ตลกนะ"
น้ำเสียงของแบคฮยอนชักจะวิตก เพราะไอ้หูกางมันไม่ได้พูดอะไรต่อ เอาแต่จ้องหน้า แล้วก็มองมาด้วยแววตาแบบ
อ๊ากกกกก ถึงกูจะอ่อยมึง แต่กูก็ไม่คิดเรื่องแบบนั้นนะว๊อย ! (หืม เรื่องอะไร ?)
"กูมีคำถามอยากถามมึง เอาแบบเคลียร์ๆ ถ้ามึงตอบตรงๆ วันนี้เราก็เคลียร์กันจบ" อยู่ๆมันก็เอ่ยขึ้น ทั้งๆที่ใบหน้าของเราสองคนห่างกันไม่ถึงคืบนี่ล่ะ
-////////- เอิ่ม มีไรก็ถามมาดิวะ
"มึง ... ชื่ออะไร ?"
ห๊ะ ?
"ไม่ต้องมาทำมึน กูว่ามึงชื่ออะไร ? ไอสัส ตอบ !!!"
โหดสัสนะมึงอ่ะ -*-
"แบคฮยอน"
คนตอบรู้สึกได้ว่าตัวเองพูดเสียงเบามาก ซึ่งก็คงจะเบาจริงๆ เพราะไอ้โหดตรงหน้าแม่งกรอกตาไปมาแล้วตะคอกซ้ำ
"พูดดังๆ กูไม่ได้ยิน"
สัส หูตึงรึไง ?
"พยอนแบคฮยอน"
คราวนี้ร่างของเขาก็ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ไอ้โหดหูกางถอยหลังไปยืนมองกันนิ่งๆ แล้วรอยยิ้มมันก็ปรากฏบนใบหน้า
"เออ กูได้รู้จักชื่อมึงซักที ขอบใจนะ มึงกลับไปได้ละ กูต้องการแค่นี้ล่ะ"
ห๊ะ ?
นี่คือ ... ดักฉุดกู ? ลากมาตั้งไกล ? หาเรื่องให้กูขี้หดตดหายขนาดนี้
มึงแค่อยากรู้ว่ากูชื่ออะไรเนี่ยนะ ?
โหยยยยย ไอ้แสรดดดดดดดด พ่อมึงตายมากอ่ะ !!!
"อ้าว แล้วมึงไม่ได้จะกระทืบกูหรอ ?" คือกูอุตส่าห์เตรียมใจมา ...
คราวนี้ไอ้เชี่ยหน้าโหดหัวเราะเริงร่า ประหนึ่งว่าเมื่อกี้เราไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรต่อกันทั้งสิ้น ...
"ตอนแรกก็ว่าจะเล่นมึงซักหน่อย แต่กูมาคิดๆดู ถ้ามึงเป็นตุ๊ด มึงก็เหมือนผู้หญิงอ่ะ กูไม่ทำร้ายเพศแม่อยู่ละ ... เออ กูชื่อ ปาร์คชานยอลนะ เผื่อมึงจะยังไม่รู้"
O_______O
ปาร์คชานยอล ...
ไอ้สัส หูกาง ปากหมา หน้าเหียก ...
ด่ากูหน้าตุ๊ด กูยังให้อภัย บอกกูเตี้ย กูก็ไม่โกรธ
นี่มึงคิดว่ากูเป็นตุ๊ด เลยไม่มีเรื่องกับกู เพราะกูคนละเพศกับมึง ?
มึงจะหยามกูมากไปแล้วนะ ...
ฮึ้ย !!!!
"อย่าอยู่เลยมึง !!!!"
โครมมมมมมมมมม !!!!!
TBC ~~~